De principiële nadruk op het zelf ontwikkelen van een levensperspectief en het zelf maken van keuzes, compliceert het veralgemeniseren van het herstelproces. Het beperkt de mogelijkheid om het in getallen te bepalen, te kwantificeren en bemoeilijkt daarmee samenvallende reducties. Het daagt beleidsmakers, zorgverleners en anderen daarom uit om kwalitatieve veranderingen aan te brengen in hun dienstverlening, waardoor het individuele herstel voorop komt te staan bij de aanpak van een verslaving en niet slechts de aanpak van de symptomatiek.